Ontmoetingscentrum Maarn: een open deur?!

Over de drempel – achteraf bleek het een open deur
“Het is toch altijd maar zien en dan geloven,” zegt Gerard (94), een deelnemer van Ontmoetingscentrum Maarn. Het typeert de eerste stap die veel mensen bij een ontmoetingscentrum zetten: met enige aarzeling, maar ook nieuwsgierigheid. Suzanne van Daalen, medewerker bij het ontmoetingscentrum, vult aan: “Een eerste kennismaking is altijd vrijblijvend. Wij leren jou graag kennen, maar de belangrijkste vraag is: wat heb jij nodig om je welkom te voelen?”

Een plek waar ontmoeting verder gaat
Suzanne werkt inmiddels bijna drie jaar bij Ontmoetingscentrum Maarn en is sinds 2001 verbonden aan QuaRijn. “Het ontmoetingscentrum is een mooie plek om mensen te ontmoeten,” vertelt ze. “Indirect helpt het ook thuis: mensen blijven langer zelfstandig thuiswonen. We stimuleren bijvoorbeeld functioneel bewegen. Het is fijn als je thuis dat kopje boven in de kast kunt blijven pakken. Soepel blijven, nuttig blijven.” Wij werken vanuit drie belangrijke pijlers die casemanagers vaak meegeven: functioneel bewegen, sociale contacten onderhouden en je brein geprikkeld houden. 
“We zijn het eerste jaar vooral bezig geweest met kennismaken,” zegt Suzanne. “Wie ben jij? Wat heb je gedaan? Wat interesseert je? Door echt te luisteren ontdek je overeenkomsten én gedeelde interesses.”

Gesprekken met diepgang
Uit onderzoek van Alzheimer Nederland en QuaRijn bleek dat er behoefte is aan een ontmoetingsplek voor hoogopgeleide en breed geïnteresseerde mensen. In Maarn werd een proefgroep gestart – met succes. Inmiddels zijn er meerdere groepen, elk met ongeveer acht deelnemers. Zij komen wekelijks samen op dinsdag of donderdag, vanuit Maarn en omliggende plaatsen zoals Doorn, Leersum, Bunnik, Werkhoven en Wijk bij Duurstede.
“De gesprekken hebben hier een diepere laag,” vertelt Suzan. “We dagen elkaar uit. Het is altijd een open gesprek: hoe zie jij het? Die vraag staat centraal.”

Eerst spanning, dan verbinding
Om de drempel zo laag mogelijk te maken is er altijd een individuele kennismaking vooraf. “Kennismaken mag altijd,” benadrukt Suzanne. “Samen ontdekken we of dit past. En zo niet, dan hebben we korte lijntjes met andere organisaties voor senioren.”
Die aanpak werkt, merkt Gerard. Hij komt nu ruim een jaar bij het ontmoetingscentrum. “Bij andere plekken had ik het gevoel dat je vooral ‘beziggehouden’ werd. Voor welke activiteit kiest u? Maar je leert elkaar zo niet kennen. Hier zit je samen aan tafel. Je probeert een eenheid te worden – helpers en deelnemers.”

Van de Pyramide van Austerlitz naar Trump
Voor Gerard was het monotone thuis zijn een belangrijke reden om te komen. “Zeven dagen per week hetzelfde, dat ging me tegenstaan. Twee dagen hier is een stok achter de deur. Ook voor het bewegen, dat doe ik thuis minder snel alleen.”
Zijn interesse ligt bij geschiedenis. “Vanmorgen begonnen we met een boek over waarom Nederland Nederland is,” zegt hij glimlachend, terwijl hij het boek laat zien. “Het zijn geen lezingen. Het gesprek begint ergens… en dan gebeurt het. We startten bij de Pyramide van Austerlitz en eindigden bij Trump.”

“Ik kom altijd met een plusje naar huis”
Ook voor vrouwelijke deelnemers betekent het ontmoetingscentrum veel. Eén van hen vertelt: “Ik heb geen familie en was eigenlijk heel alleen. De arts zei: zorg dat je onder de mensen blijft. Hier krijg je een plek waar je mag zijn wie je bent.”
Ze komt twee middagen per week. “Ik ben ontzettend dankbaar dat dit er is. Het is belangrijk dat je plezier hebt met elkaar. Ik heb veertig jaar voor de klas gestaan, dus sociaal zijn zit in mij. Je zakt hier niet af, je hersenen worden gestimuleerd. Ik kom altijd met een plusje naar huis.”

Een open deur
Wat begint met twijfel, eindigt vaak in verbinding. Ontmoetingscentrum Maarn laat zien dat ontmoeting méér kan zijn dan een activiteit: het is samen denken, bewegen, lachen en leven. Of zoals Gerard het zegt: “Achteraf bleek die drempel gewoon een open deur.”