Soms ben ik politieagent, soms is er alle vrijheid

Vrolijk stapt Sonja het restaurant van het Zonnehuis in Doorn binnen. “Cappuccino? Lekker! Extra cacao erop? Lekker!” De juiste ingrediënten voor een goed gesprek met de leergierige leerling-verpleegkundige Sonja. Het is een geluk dat we haar treffen, want twee jaar geleden kiest ze als vormgever nog voor een heel andere beroepsrichting. Maar na een jaar nieuwsbrieven typen als marketingmedewerker achter een bureau weet Sonja het zeker: ze wil haar energie geven aan de zorg. Sonja zegt: “Ik zocht voldoening in mijn werk. En die heb ik nu gevonden.”

De eerste dagen vol emotie en verwondering

In haar eerste jaar werkt Sonja in De Koekoek. Als geboren en getogen Veenendaalse kent ze het huis waar mensen wonen met psychogeriatrische problematiek, mensen die vergeetachtig worden.

Sonja vertelt: “Ik kende de zorg alleen uit verhalen van mijn zus. Zij werkt als helpende bij QuaRijn.”Haar eerste werkdag als leerling-verpleegkundige blijft haar goed bij. “Ik kwam binnen en een mevrouw was heel boos, ze schreeuwde het uit. Ik dacht: waar ben ik terechtgekomen?” Na de eerste spannende weken leert Sonja steeds meer. Ze ontdekt dat emoties bij bewoners heftiger zijn dan bij andere mensen. Met haar inlevingsvermogen, rust en humor helpt ze emoties te sturen. Ook de persoonlijke verzorging van anderen, wat in het begin onwennig voelt, gaat steeds natuurlijker.

"Korsakov? Mensen hebben moeite met het opstarten en stoppen van activiteiten"

Soms ben ik politieagent

Sonja is net bezig met haar tweede jaar als leerling-verpleegkundige. Ze draait nu ochtend- en avonddiensten in woonzorgcentrum Nieuw Sterkenburg, waar mensen wonen met het syndroom van Korsakov. Sonja vertelt: “Eerst dacht ik dat deze bewoners vergelijkbare problemen hadden als de mensen met dementie uit mijn eerste jaar.” Maar al snel merkt ze dat het hier meer draait om mentale zorg: een praatje maken, mensen actief houden en helpen met de dagstructuur. “De ene keer ben ik politieagent,” lacht ze, “de andere keer is er juist alle vrijheid. Eigenlijk hebben de mensen moeite met het opstarten en stoppen van activiteiten”

Dromen over nieuwe richtingen in de zorg

Wat ze volgend jaar gaat doen? Sonja zegt: “Naast mijn gewone vakken aan de Hogeschool Utrecht mag ik ook een minor volgen. Ik denk aan kindzorg of oncologische zorg, dat vind ik heel interessant.”

En in welk team ze dan wil werken? “Ik denk dat ik graag wil meedraaien in een thuiszorgteam, als dat kan.” Omdat Sonja dan verder is in haar opleiding, kan ze meer medische handelingen uitvoeren. Dat past goed bij het zelfstandige en ondernemende karakter van het werk in de thuiszorg. “Het lijkt me leuk om onderweg te zijn en verschillende plekken en mensen te leren kennen,” zegt ze enthousiast.

Met een glimlach vooruitkijken

Ook over haar laatste studiejaar denkt Sonja al na. “Maar dat is nog best ver weg,” zegt ze lachend. Toch lijkt het revalidatiecentrum in het Zonnehuis haar een mooie plek om van collega’s en revalidanten te leren. Volgens Sonja is dat weer een heel andere doelgroep, waardoor ze alle facetten van de ouderenzorg binnen haar opleiding kan ontdekken.

En daarna?
Sonja glimlacht: “Dan ga ik eerst even rustig werken. En lekker wandelen, sporten en leuke dingen doen. Met mijn oma, vriend, vrienden en familie in Veenendaal. Maar dat doe ik nu ook al hoor!”