Community care, hoe gaan we ermee aan de slag?
Door: Anne Marie Lohuis, Projectleider community care
Yvonne, ambassadeur community care, vertelde me dat ze laatst na afloop van haar dienst de buurt in was gelopen. Ze zag iemand in de tuin werken en stapte op de mevrouw af. Een gesprekje van een half uur volgde. De waardering van de mevrouw was groot; ze vond het prettig om even te kletsen; haar kinderen hadden weinig tijd en kwamen niet vaak langs.
Dit is wat mij betreft waar community care begint, bij het omkijken naar elkaar en het samen creëren van een zorgzame buurt. Onze zorgverlening gaat niet meer alleen om het coördineren, organiseren en verbeteren van zorg voor individuele cliënten. Het gaat steeds meer over samenwerken met een gemeenschap, waarin inwoners actief betrokken zijn en zich samen verantwoordelijk voelen voor hun welzijn. Dit roept de nodige vragen op: Wat is dan precies onze rol? Vraagt dit ook iets van ons als burger? Hoe gaan we hier mee aan de slag en wat levert ons dat eigenlijk op? Als community care de toekomst is, wat vraagt dat dat van ons als zorgprofessionals?
Dit zijn allemaal vragen die ons bezighouden in het project community care. Het afgelopen half jaar hebben we de tijd genomen om te inventariseren welke bouwstenen er allemaal al zijn in buurten waar wij werken; door vanuit nieuwsgierigheid in gesprek te gaan met buurtbewoners en cliënten, en samenwerkingsmogelijkheden te verkennen. Met een groep enthousiaste ambassadeurs hebben we deze eerste stap genomen. Het leverde veel nieuwe en waardevolle inzichten op. Tegelijkertijd ook het besef hoe we ons soms gevangen voelen, maar ook in grote mate laten leiden door de ‘systeemwereld’ van wettelijke kaders, financieringsstromen en werkprocessen die ons vertrouwd zijn. Hoe zorgen we ervoor dat we niet in de valkuil trappen door op de vertrouwde voet door te gaan?
Verhalen helpen
Verhalen helpen om community care onderdeel van ons dagelijks leven te maken. Een prachtig verhaal van hoe community care zich kan ontvouwen zag ik in de film ‘A man called Otto’. De hoofdpersoon is een 63-jarige man die in een rijtjeshuis woont in een buitenwijk van Pittsburgh. Hij is weduwnaar geworden en daarnaast gedwongen om vanwege zijn leeftijd met pensioen te gaan. Hij is alle zingeving in zijn leven kwijtgeraakt en doet diverse pogingen zich van het leven te beroven. De komst van een jong Mexicaans gezin in zijn straat zorgt ervoor dat hij weer zin krijgt in het leven; vooral dankzij het volhardende karakter van moeder Marisol die, ondanks de nodige weerstand, buurman Otto blijft opzoeken.